Εξωτερική Πολιτική

18. Η Ελλάδα και ο Κόσμος

Ο σημερινός κόσμος συγκλονίζεται από μια πρωτοφανή σε ένταση κρίση, που δεν είναι μόνο χρηματοπιστωτική. Ο πλανήτης ζει πολλές κρίσεις ταυτόχρονα, χρηματοοικονομική, ενεργειακών πόρων και δρόμων, πρώτων υλών, διατροφική, υδάτινων πόρων, περιβαλλοντική και κλιματικών αλλαγών και υποβάθμισης της ποιότητας ζωής και καταναλωτικών προτύπων. Οι κρίσεις αυτές τροφοδοτούν η μια την άλλη και έχουν την ίδια αιτία: τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ. Η ανασφάλεια του κόσμου γενικεύεται και οι ανισότητές του διευρύνονται σε παγκόσμιο και περιφερειακό επίπεδο. Ωστόσο, το πολιτικό σχέδιο του νεοφιλελευθερισμού δεν περιορίζεται στην οικονομική σφαίρα. Βασικό μέσο για την επικράτησή του αποτελούν η Νέα Τάξη Πραγμάτων και ο διαρκής πόλεμος. Η τάση της νεοφιλελεύθερης – ιμπεριαλιστικής – παγκοσμιοποίησης για ένταση του οικονομικού και πολιτικού αυταρχισμού, αποτελεί κύριο μέσο επιβολής της «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Είναι μια σαφής επιλογή του διεθνοποιημένου κεφαλαίου για την αύξηση των ρυθμών και των πεδίων εκμετάλλευσης τόσο στην περιφέρεια, όσο και στο εσωτερικό των οικονομικά ανεπτυγμένων χωρών. Επικυρώνει παράλληλα την πολιτικοστρατιωτική ηγεμονία των ΗΠΑ στον πλανήτη και τη δυνατότητα να αναλαμβάνουν μονομερώς στρατιωτική και αστυνομική δράση σε πλανητικό επίπεδο. Με πολιτικό δόγμα τον «διαρκή πόλεμο» και εργαλείο διευθέτησης των συνειδήσεων τον «πλανητικό εσωτερικό εχθρό», ο νεοφιλελεύθερος παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, επιχειρεί τη ρύθμιση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών και τροποποιεί σε αυταρχικότερη κατεύθυνση το πολιτικό, νομικό και ιδεολογικό εποικοδόμημα των αστικών κρατών. Οι εξελίξεις που συντελούνται φέρνουν στο προσκήνιο τις ιδέες και τις αξίες της Αριστεράς. Υπογραμμίζουν την αυξανόμενη σημασία της κοινής δράσης και της πολιτικής συνεργασίας των δυνάμεών της, στην ευρύτερη δυνατή βάση σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Έχει γίνει βαθιά συνείδηση όλων μας πως ο αγώνας για την υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων των εργαζομένων, δεν θα μπορέσει να είναι αποτελεσματικός, αν δεν είναι ταυτόχρονα αγώνας ασυμβίβαστος ενάντια στον πόλεμο και υπέρ της διαρκούς ειρήνης, αγώνας ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό, το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία, αγώνας για έναν νέο πολιτισμό που είναι βασικό στοιχείο του οράματός μας. Στο πλαίσιο αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ, προτείνει και διεκδικεί: Αναζωογόνηση του ενωτικού φιλειρηνικού κινήματος. Απαλλαγή της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας από τον ατλαντισμό. Αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τη Νέα Τάξη και τον μιλιταρισμό. Μέτωπο στον εθνικισμό. Άμεση απεμπλοκή της χώρας μας από διεθνείς ή διμερείς συμφωνίες και δράσεις που συνδέονται με τον λεγόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», οι οποίες υπηρετούν μόνο λογικές περιστολής δημοκρατικών δικαιωμάτων, καταστολής κινημάτων και αντιστάσεων και τα ηγεμονικά σχέδια των ΗΠΑ και των κυρίαρχων δυνάμεων της Ε.Ε. Αποχώρηση των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από αποστολές που συνιστούν επεμβάσεις του ιμπεριαλισμού σε ξένα εδάφη. Σύνθημά μας είναι: κανένας στρατιώτης έξω από τα σύνορα της χώρας του. Άμεσος τερματισμός της κατοχής στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, απομάκρυνση των δυνάμεων επέμβασης στα Βαλκάνια, όχι στην πολεμική απειλή κατά του Ιράν. Στήριξη του αγώνα για τη δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967. Κλείσιμο όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα. Άμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Άκτιου, ορμητηρίων των αμερικάνικων δυνάμεων στην περιοχή. Δεν θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για τη διάλυσή του. Απόρριψη της αμερικάνικης αντιπυραυλικής ασπίδας και κάθε σχεδιασμού και δράσης που επιχειρεί να σηκώσει νέα ψυχροπολεμικά τείχη και διαιρέσεις στην Ευρώπη. Δραστική μείωση των εξοπλισμών και των στρατιωτικών δαπανών, που άλλωστε κατά βάση εξυπηρετούν νατοϊκούς σχεδιασμούς, σε όφελος της κάλυψης κοινωνικών αναγκών. Κατάργηση όλων των πυρηνικών όπλων και των όπλων μαζικής καταστροφής. Προώθηση της ειρήνης και της σταθερότητας στα Βαλκάνια και το Αιγαίο. Μιας πολιτικής φιλίας, συνεργασίας και αλληλεγγύης ανάμεσα στους λαούς της περιοχής. Ανάπτυξης των διακρατικών σχέσεων, της καλής γειτονίας, της ισότιμης συνεργασίας, της αμοιβαίας ισόρροπης και σταθερής αποκλιμάκωσης των εξοπλισμών και του σεβασμού του αμοιβαίου οφέλους, του απαραβίαστου των συνόρων και της εδαφικής ακεραιότητας όλων των χωρών. Προώθηση, στη βάση αυτή, δίκαιων λύσεων στα μεγάλα προβλήματα του Κυπριακού, των ελληνοτουρκικών σχέσεων, της FYROM και συγκεκριμένα: Δίκαιη και βιώσιμη επίλυση του Κυπριακού με βάση τις αποφάσεις του ΟΗΕ, για τον τερματισμό της κατοχής και την επανένωση του νησιού, στο πλαίσιο μιας δικοινοτικής – διζωνικής Ομοσπονδίας με μια ιθαγένεια, μια κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα, χωρίς ξένους στρατούς και ξένες βάσεις. Επίλυση της διαφοράς Ελλάδας–Τουρκίας, για την υφαλοκρηπίδα με παραπομπή του θέματος στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Άρση του casus belli. Προώθηση της αμοιβαίας και ισόρροπης μείωσης των εξοπλισμών και των στρατιωτικών δαπανών των δύο χωρών. Προώθηση αμοιβαία αποδεκτής λύσης, στο πλαίσιο του ΟΗΕ, στη διαφορά για το όνομα της FYROM, με λύση σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, για όλες τις χρήσεις. Απόκρουση των εθνικιστικών εντάσεων από κάθε πλευρά και ανάπτυξη στενών σχέσεων φιλίας και συνεργασίας, χωρίς ηγεμονισμούς και εδαφικές βλέψεις από οπουδήποτε.