Κράτος-Εκκλησία

17. Ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας

Η παρέμβαση της Εκκλησίας στα πράγματα της πολιτείας και η στενή διαπλοκή της με το Κράτος, ανάγεται στην ίδρυση του ελληνικού κράτους. Οι παθογένειες αυτής της σύμφυσης ήταν πάντοτε εμφανείς. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια οξύνθηκαν ιδιαίτερα με την εθνικιστική και πολλές φορές οπισθοδρομική πολιτική παρέμβαση της προηγούμενης ηγεσίας της ελληνικής Εκκλησίας, αλλά και με τη σκανδαλώδη οικονομική και παρα-οικονομική δραστηριότητα Εκκλησίας και Μοναστηριών. Σήμερα είναι πλέον φανερό ότι έχει καταστεί ώριμο κοινωνικό αίτημα η θέση μας ότι, για μια σύγχρονη και δημοκρατική πολιτεία, είναι αναγκαίος ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας και σε συνταγματικό επίπεδο. Στο πλαίσιο αυτό προτείνουμε και διεκδικούμε: Τον πλήρη διαχωρισμό ρόλων Εκκλησίας – Κράτους, με πλήρη αρμοδιότητα της Πολιτείας σε ζητήματα γάμου, ονοματοδοσίας και μαθήματος θρησκευτικών. Την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου. Η ανεξιθρησκία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη, ενώ η θρησκευτική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Το Κράτος διασφαλίζει την ακώλυτη άσκησή της και σέβεται όλα τα θρησκεύματα. Το μάθημα των θρησκευτικών διδάσκεται στη στοιχειώδη και μέση εκπαίδευση, έτσι ώστε να μην έχει ομολογιακό χαρακτήρα, αλλά η ύλη του να περιλαμβάνει εισαγωγή στην ιστορία, την κοινωνιολογία και τη δογματική όλων των θρησκειών. Επιστροφή στο Κράτος της μεγάλης ακίνητης εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας και απόδοσή της σε ακτήμονες και σε δημόσια χρήση. Τα εισοδήματα των Εκκλησιαστικών Ενώσεων και Οργανώσεων από εμπορικές δραστηριότητες, χρεώγραφα και εκμετάλλευση ακινήτων, φορολογούνται κανονικά.