Οικονομική Πολιτική

3. Ένα αντινεοφιλελεύθερο πλαίσιο οικονομικής πολιτικής σε όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας.

Η διεθνής οικονομική κρίση συμπίπτει τόσο με την εξάντληση της όποιας δυναμικής είχε το μοντέλο ανάπτυξης που εφαρμόστηκε τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας, όσο και με τον υψηλό βαθμό δανεισμού νοικοκυριών, επιχειρήσεων και Κράτους. Ο υπερδανεισμός, η εισροή κερδοσκοπικών κεφαλαίων, η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, η χαμηλή συνεισφορά των μεγάλων εισοδημάτων στα δημόσια έσοδα, αναδείχνουν τη βαθύτατη χρεοκοπία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Η κρίση στην Ελλάδα, παίρνει πλέον εκρηκτικό χαρακτήρα και οφείλεται – εκτός της διεθνούς διάστασής της – και στις συγκεκριμένες πολιτικές, αναπτυξιακές στρατηγικές και επιλογές του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. τα τελευταία 35 χρόνια. Πολιτικές που χαρακτηρίζονταν από την εγκατάλειψη κάθε ιδέας σχεδιασμού-προγραμματισμού, την πλήρη επικράτηση της ιδεολογίας της «ελεύθερης αγοράς» και της απορύθμισης των πάντων, από την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου και των υποδομών της χώρας, καθώς και την υποβάθμιση βασικών κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται για μια ριζοσπαστική προοδευτική αλλαγή στη χώρα μας κι ως απαραίτητη προϋπόθεση θεωρεί τη ριζική τροποποίηση του υφιστάμενου πλαισίου για την άσκηση οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών. Στη βάση αυτή προτείνουμε και διεκδικούμε: Να επανέλθουν υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο όλες οι Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί στους τομείς της Ενέργειας, των Τηλεπικοινωνιών, των Υδάτινων πόρων – ύδρευσης και των Μεταφορών. Δημιουργία κοινωνικού φορέα ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών με ευθύνη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του Κράτους. Ανάκτηση του δημόσιου ελέγχου και ιδιοκτησίας των υποδομών της χώρας (λιμάνια, αεροδρόμια, μαρίνες, δρόμοι, τουριστικές εγκαταστάσεις κλπ), που έχουν παραχωρηθεί ή ξεπουληθεί σε ιδιώτες και ελληνικές και ξένες πολυεθνικές επιχειρήσεις. Ακύρωση των ΣΔΙΤ και των συμβάσεων παραχώρησης. Ριζική αναμόρφωση, πλήρης διαφάνεια και λαϊκός έλεγχος στο σύστημα ανάθεσης – εκτέλεσης μεγάλων έργων και στις πολιτικές γης. Να σχεδιάζει, η χώρα μας, τη δημοσιονομική της πολιτική, με αναπτυξιακά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά κριτήρια, ανεξάρτητα από τις υπαγορεύσεις του Συμφώνου Σταθερότητας. Ενίσχυση του αναπτυξιακού ρόλου του Κράτους, του Κρατικού Προϋπολογισμού και του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Αξιοποίηση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και του νέου ρόλου των δημόσιων επιχειρήσεων που θα τεθούν υπό δημόσιο κοινωνικό και δημοκρατικό έλεγχο. Δημόσιες επενδύσεις με οικολογικό χαρακτήρα. Ενθάρρυνση μορφών συλλογικής και συνεταιριστικής οικονομίας. Ισόρροπη ανάπτυξη κέντρου περιφέρειας. Ιδιαίτερη προτεραιότητα στους τομείς της αγροτικής ανάπτυξης, του πολιτιστικού-τουριστικού συμπλέγματος και της ανάπτυξης νέων τεχνολογιών, που δίνουν τη δυνατότητα δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης, παρουσιάζουν υψηλή αλληλεξάρτηση με όλους τους τομείς (πρωτογενή – δευτερογενή – τριτογενή), μπορούν να εξειδικευθούν σε τοπικό επίπεδο και παράγουν προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής υπεραξίας. Ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής, στήριξη πρωτοβουλιών καθετοποίησης της παραγωγής, δημιουργίας παραγωγικών συνεταιρισμών και καταναλωτικών ενώσεων. Θεσμοθέτηση και κατοχύρωση του κοινωνικού ρόλου και ελέγχου των εργαζομένων και των Συνδικάτων τους, στις Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς (ΔΕΚΟ). Οι εθνικοποιήσεις που αγωνιζόμαστε δεν αφορούν μόνο τους τίτλους ιδιοκτησίας, αλλά και την αλλαγή της διάρθρωσης των δημοσίων επιχειρήσεων με τη συμμετοχή των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων και με τον κοινωνικό έλεγχο, έτσι ώστε οι επιχειρήσεις αυτές να μην υπηρετούν την καπιταλιστική συσσώρευση, αλλά τις κοινωνικές ανάγκες. Διαχειριστικός έλεγχος με τη συμμετοχή των εργαζομένων σε όσες επιχειρήσεις απολύουν, φοροδιαφεύγουν ή καταχρώνται κρατικές επιδοτήσεις. Γνωρίζουμε ότι, οι παραπάνω στόχοι, θα έρχονται συχνά σε σύγκρουση με τις ρυθμίσεις και την πολιτική της Ε.Ε. Ο αγώνας μας, όμως, δεν περιορίζεται ή αναβάλλεται έως ότου αλλάξει η Ε.Ε. Το αντίθετο. Η προώθηση των στόχων αυτών, αποτελούν σημαντικά βήματα μιας διαδικασίας ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού σε τοπικό και ευρωπαϊκό επίπεδο και συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής πολιτικής στο εσωτερικό της.

Advertisements