Χρηματοπιστωτικό Σύστημα

4. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα στην υπηρεσία της κοινωνίας και της ανάπτυξης

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι τράπεζες έχουν εξελιχθεί σε γιγάντιους φορείς παροχής των πιο διαφορετικών χρηματοοικονομικών υπηρεσιών αποταμίευσης, δανειοδοτήσεων, επενδύσεων, ασφαλίσεων κλπ. Οι τράπεζες διαμεσολαβούν και επηρεάζουν πλέον ολόκληρη την οικονομική ζωή και τις συναλλαγές της κοινωνίας και των νοικοκυριών. Ο βασικός πυρήνας, όμως, της λειτουργίας τους παραμένει η διαχείριση των αποταμιεύσεων της κοινωνίας και η κάλυψη των αναγκών χρηματοδότησης της. Οι τράπεζες δεν αξιοποιούν μόνο τα κεφάλαια των μετόχων τους, αλλά και τις αποταμιεύσεις των πολιτών και συνολικά της κοινωνίας, ενώ από τη λειτουργία τους επηρεάζονται καθοριστικά οι όροι λειτουργίας της οικονομίας. Η κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος απέδειξε, με τον πλέον δραματικό τρόπο, ότι υπό το σημερινό νεοφιλελεύθερο καθεστώς, η τεράστια δύναμη των τραπεζών βρίσκεται πάνω από τον έλεγχο των κοινωνιών και, συχνά, απέναντι από τις ανάγκες τους, με τις κυβερνήσεις να λειτουργούν ως «τροχονόμοι» στην υπηρεσία των τραπεζών. Όταν δε βασικές κοινωνικές ανάγκες αποτελούν αντικείμενο κερδοσκοπίας, τα αποτελέσματα γίνονται καταστροφικά. Η οικοδόμηση του αντινεοφιλελεύθερου πλαισίου οικονομικής πολιτικής που προτείνουμε, καθιστά αναγκαία μια νέα αρχιτεκτονική του χρηματοπιστωτικού συστήματος, με ισχυρή την παρουσία και το ρόλο του Δημοσίου και με αυξημένο κοινωνικό έλεγχο. Στη βάση αυτή, Ο ΣΥΡΙΖΑ, προτείνει και διεκδικεί: Νέους κανόνες πλήρους και αποτελεσματικής εποπτείας και ρύθμισης του τραπεζικού συστήματος, με στόχο τη ριζική αλλαγή της ασκούμενης χρηματοπιστωτικής πολιτικής. Τα προβλήματα που δημιουργεί το απελευθερωμένο από κάθε δημόσιο ή κοινωνικό έλεγχο καθεστώς λειτουργίας των τραπεζών δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν με όρους αυτό-ρύθμισης ή τραπεζικού ανταγωνισμού. Συγκρότηση κρατικού πόλου παρέμβασης στο τραπεζικό σύστημα, με πυλώνες την Εθνική Τράπεζα, την ΑΤΕ και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, που περνούν σε απόλυτο δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία. Με αυτόν τον πόλο, το δημόσιο ασκεί μια νέα πολιτική στην πίστη, που ευνοεί την ανάπτυξη, υποστηρίζει τις μικρομεσαίες, τις πολύ μικρές επιχειρήσεις και τον αγροτικό κόσμο, ευνοεί την υλοποίηση ειδικών κλαδικών πολιτικών και ενισχύει τα ασθενέστερα στρώματα στη δανειοδότησή τους. Εθνικοποίηση, κάθε Τράπεζας, που αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις και τους καταθέτες – καταθέτριές της και χρειάζεται Κρατική στήριξη. Μετεξέλιξη του Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ), σε τράπεζα ειδικού σκοπού δημοσίου συμφέροντος, με αντικείμενο τη χορήγηση δανείων σε μικρές, πολύ μικρές επιχειρήσεις και αυτοαπασχολούμενους. Μέτρα στήριξης των δανειοληπτών και προστασίας των συναλλασσομένων με τις τράπεζες, όπως: – επιλεκτική σεισάχθεια, δηλαδή κατάργηση των τραπεζικών χρεών στις πιο αδύναμες κατηγορίες δανειοληπτών, που αντικειμενικά δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνεια που έχουν λάβει. – Αναστολή των δανειακών υποχρεώσεων των ανέργων στις τράπεζες για στεγαστικά δάνεια την περίοδο της ανεργίας τους. – Απαγόρευση πλειστηριασμού για 1η κατοικία. Ίδρυση ενός «Εγγυοδοτικού Ταμείου Στέγασης», το οποίο θα παρεμβαίνει ανάμεσα σε τράπεζα και δανειολήπτη, ώστε να αποφεύγονται οι πλειστηριασμοί κατοικιών. – Περιορισμό του ανατοκισμού (πανωτόκια) για όλους, με όριο όχι πάνω από το διπλάσιο του αρχικού κεφαλαίου. – Νομοθετική κατάργηση των καταχρηστικών πρακτικών και χρεώσεων των τραπεζών σε βάρος δανειοληπτών και πελατών. – Άμεση απαγόρευση της λειτουργίας εισπρακτικών εταιριών. – Ριζική αναμόρφωση του ΤΕΙΡΕΣΙΑ, καθώς με τον τρόπο που λειτουργεί, οδηγεί στο στιγματισμό χιλιάδων συναλλασσομένων, που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσχέρειες.